ΠΟΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΦΥΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΜΑΣ ΓΙΑ ΣΧΕΣΗ;

Σίγουρα για να μπορέσει το άλλο φύλο να τραβήξει την προσοχή μας πρέπει να έχει κάποια αντικειμενικά χαρακτηριστικά που θα δημιουργήσουν στο άτομο διάθεση και κίνητρο για σχέση. Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψιν την διαφορετικότητα των φύλων και πως άλλα πράγματα θέλουν οι άντρες από τις γυναίκες και το αντίστροφο. Αρχικά θα αναλύσουμε τις διαφορές των φύλων για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε γιατί αυτά που ζητάνε οι άντρες είναι διαφορετικά από αυτά που ζητάνε οι γυναίκες;

 ΣΕ ΤΙ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΤΑ ΔΥΟ ΦΥΛΑ;

1)Τα δύο φύλα είναι διαφορετικά αλλά συμπληρωματικά. Οι διαφορές τους είναι βιολογικές καθώς το κάθε φύλο άγεται και φέρεται σύμφωνα με την κύρια ορμόνη. Η κύρια αντρική ορμόνη είναι η τεστοστερόνη ενώ η γυναικεία τα οιστρογόνα. Στόχος και των δύο φύλων είναι η αναπαραγωγή.
2) Διαφορετικό είναι και το κοινωνικό πλαίσιο που μεγαλώνει ένας άντρας σε σχέση με μια γυναίκα. Έτσι ο άντρας από μικρός ενθαρρύνεται να παίρνει πρωτοβουλίες εκτός σπιτιού για να γίνει δυναμικός διεκδικητικός και μαχητικός μια και ο βασικός του ρόλος είναι η οικονομικοκοινωνική εξασφάλιση ενώ η γυναίκα ενθαρρύνεται να μάθει πρακτικά ζητήματα του σπιτιού και να ενισχύσει εκείνα τα χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα για τη μητρότητα όπως ευαισθησία, τρυφερότητα, δοτικότητα. Αυτό γιατί ο κύριος ρόλος του άντρα είναι να εξασφαλίσει το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο του παιδιού ενώ της γυναίκας το ψυχολογικό συναισθηματικό του πλαίσιο. Αυτό δεν σημαίνει πως και τα δύο φύλα δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν και στους άλλους τομείς εξίσου ικανοποιητικά.
 Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΦΕΡΕ ΑΝΑΚΑΤΑΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΙΛΩΝ;
Πάρα πολλά. Αυτό γιατί ναι μεν η χρόνια γυναικεία καταπίεση έκανε τις γυναίκες ανεξέλεγχτες αλλά και τους άντρες καχύποπτους αναφορικά με το νέο ρόλο της γυναίκας που είναι πολυδιάστατος. Και η συμπεριφορά των γυναικών είναι δικαιολογημένη γιατί πλέον είναι ανεξάρτητες και αυτό σημαίνει ότι είναι και αυτόνομες και ανέχονται λιγότερα σε σχέση με το παρελθόν.

 Επίσης έχουν γίνει αντιδραστικές για όλα αυτά που είχαν υποστεί προηγούμενες γενιές από μερίδα αντρών που θεωρούσε τις γυναίκες υποδεέστερες με αποτέλεσμα την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, την απιστία και τη βία. Αυτό τις κάνει κάπου να χάνουν τον έλεγχο και πολλές φορές και την θηλυκότητα τους. Από την άλλη και η συμπεριφορά των αντρών η ανασφάλεια, η καχυποψία είναι δικαιολογημένη καθώς αισθάνονται ότι θα τους αφαιρεθούν τα κεκτημένα και κάποιες φορές  ότι όσα προσφέρουν δεν είναι τόσο απαραίτητα αφού οι γυναίκες μπορούν και χωρίς αυτούς. Βλέποντας τις γυναίκες να διεισδύουν σε χώρους  ανδροκρατούμενους αισθάνονται ευχουχισμένοι επειδή κάτι τέτοιο δεν το είχαν συνηθίσει.
ΠΟΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΟΥΝ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΣΧΕΣΗ;
1)    Δυναμισμό και  αυτοπεποίθηση  έτσι ώστε οι γυναίκες να αισθανθούν ασφάλεια τόσο για τις ίδιες όσο και για τα παιδιά τους. Ένας δυναμικός άντρας δυνατός και τολμηρός που ξέρει να διεκδικεί δίνει την αίσθηση στην γυναίκα πως ότι και να της συμβεί αυτός θα είναι εκεί να την προσέχει και να προστατεύει αυτήν και τα παιδιά της.
2)    Το κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην επιλογή μιας γυναίκας για σχέση και αυτό γιατί θέλει να ξέρει πως  για κάποιο διάστημα που αυτή δεν θα δουλεύει λόγω υποχρεώσεων και ευθυνών για τα παιδιά ο άντρας θα μπορεί να εξασφαλίσει τα απαραίτητα. Αντίθετα ένας άντρας ο οποίος δεν έχει σταθερή δουλειά δεν είναι επιθυμητός από τις γυναίκες και δημιουργεί οικονομική ανασφάλεια. Ίσως να δημιουργεί και αίσθηση ανευθυνότητας  σε σχέση με άλλους που παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους από πολύ μικρή ηλικία.
3)    Η γενναιοδωρία και η δοτικότητα είναι στοιχεία που γοητεύουν τις γυναίκες και τις κάνει να αισθάνονται συναισθηματική ασφάλεια. Επίσης ένας άντρας ανοιχτοχέρης κολακεύει την γυναικεία φιλαρέσκεια και τονώνει την γυναικεία ματαιοδοξία. Και επειδή και η φύση της γυναίκας είναι έτσι αλλά και ο άντρας έλκεται από την γυναικεία εμφάνιση οι άντρες που κάνουν τα χατίρια και δώρα τραβούν σαν μαγνήτης τις γυναίκες. Αντίθετα ο τσιγκούνης αποφεύγεται από τις περισσότερες γυναίκες γιατί όταν κάποιος είναι τσιγκούνης στα οικονομικά είναι και στα συναισθήματα.

Ο ΝΕΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΤΕΛΕΙΟΣ : ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;;;

Μπορεί οι «γυναικείες» ξένες και ελληνικές τηλεοπτικές σειρές να μας εμπνέουν ως πρότυπα ψηλούς, μυστηριώδεις και λίγο απόμακρους άνδρες, αλλά νέες έγκυρες και επιστημονικές έρευνες που διεξάγονται στην Ευρώπη, σε γυναίκες ανεξαρτήτου ηλικίας, έρχονται να ανατρέψουν τα δεδομένα.

  ΥΨΟΣ: Οι γυναίκες αποκαλύπτουν πως προτιμούν άνδρες ΟΧΙ πολύ ψηλούς. 52% των γυναικών τείνουν να έλκονται από άνδρες γύρω στο 1.77, λίγο ψηλότερους από το μέσο όρο ύψους των γυναικών. Ανατρέπεται έτσι το πρότυπο του πολύ ψηλού άνδρα, αφού μόνο το 1/6 των ερωτηθεισών γυναικών ήθελε άνδρα άνω του 1.88.

ΗΛΙΚΙΑ: Οι έρευνες έδειξαν πως οι γυναίκες έχουν μία αξιοσημείωτη προτίμηση σε άνδρες κατά μία δεκαετία μεγαλύτερούς τους. Λιγοστές έκλιναν προς συνομήλικους και ακόμα λιγότερες προς μικρότερους. Τα ηλικιακά γκρουπς άνω των 55 ετών ήταν αυτά που άρχιζαν να «κλείνουν την ψαλίδα» και επιλέγουν πιο κοντινές τους ηλικίες.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ: 8/10 γυναίκες θέλουν ΜΕΛΑΧΡΙΝΟ άνδρα. Άρα ο Γούντι Άλεν δικαιώνεται ακόμα κατά το ήμισυ: «θα γνωρίσεις έναν…κανονικό, μελαχρινό άνδρα».

Όσο για τον εσωτερικό του κόσμο; Ο ιδανικός άνδρας οφείλει να μαγειρεύει καλά (εδώ εξηγείται μάλλον και η θραύση που κάνουν οι σεφ-τηλεοπτικοί και μη- στο γυναικείο πληθυσμό), να εργάζεται, αλλά να διαθέτει και ευρηματικότητα, να του αρέσει να περνά χρόνο στο σπίτι, οπότε καταρρίπτεται και το πρότυπο του πολυάσχολου επιχειρηματία, που είχε πέραση τη δεκαετία του ’90 και τελευταίο, αλλά καθόλου δευτερεύον, να έχει χιούμορ (κλασική αξία)- μόνο το 28% επιθυμεί άνδρα πολύ ρομαντικό.

  Όπως βλέπουμε ο ιδανικός άνδρας, είναι μάλλον ο άνδρας της διπλανής πόρτας και οι γυναίκες στην πραγματικότητα επιθυμούν κάποιον πολύ φυσιολογικό για να δεσμευτούν.

  Ο πανύψηλος, ξανθός, υπερβολικά πολυάσχολος, με τα εισιτήρια για το Παρίσι, μπορεί να περιμένει… εισιτήριο για την ευτυχία τώρα είναι το «παν μέτρον άριστον», η συντροφικότητα και το χιούμορ!

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Οι σύγχρονες σχέσεις λόγω των έντονων ρυθμών ζωής και της έλλειψης προσωπικού χρόνου πλήττονται από το φαινόμενο της έλλειψης επικοινωνίας. Μία από τις μεγαλύτερες πηγές άγχους και ανασφάλειας είναι η αδυναμία μας να εκφράσουμε ξεκάθαρα τις σκέψεις μας, τα συναισθήματα και τις ανάγκες μας στο σύντροφό μας. Συνήθως περιμένουμε από τον άλλον να μαντέψει τις σκέψεις μας , να διαβάσει το μυαλό μας και να συμπεριφερθεί με τον τρόπο που προσδοκούμε. Όμως τις περισσότερες φορές αυτό δεν επιτυγχάνεται με αποτέλεσμα να νιώθουμε ότι κανείς δεν μας καταλαβαίνει και να αισθανόμαστε θυμό , απογοήτευση και απελπισία μέσα στη σχέση μας. Οι μεγαλύτερες κρίσεις και συγκρούσεις στις σχέσεις δημιουργούνται από την έλλειψη διαλόγου και την ανεπάρκεια κατανόησης του άλλου λόγω λανθασμένης μετάδοσης των προσωπικών μας μηνυμάτων. Δεν είναι λίγες οι φορές που μία σχέση φτάνει σε ένα αδιέξοδο και το συναίσθημα μπλοκάρεται όταν οι δύο σύντροφοι αδυνατούν να έρθουν κοντά και να μιλήσουν ανοιχτά για αυτά που τους απασχολούν.

Με το να εκφραζόμαστε με υπονοούμενα και να περιμένουμε από το σύντροφο μας να μας καταλάβει δυστυχώς δεν καταφέρνουμε τίποτα το θετικό και δημιουργούμε ένα κλίμα απόστασης και διακεκομμένης επικοινωνίας με τους σημαντικούς ανθρώπους για εμάς. Το να καταπιέζουμε επίσης κάτι που μας απασχολεί και να το κρύβουμε από το σύντροφο μας για να μην τον φορτώσουμε ψυχολογικά ή συναισθηματικά συνήθως δημιουργεί περαιτέρω προβλήματα στη σχέση, καθώς καλλιεργεί την έλλειψη εμπιστοσύνης και πολύ συχνά αναπαράγει ή πολλαπλασιάζει τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα.

Είναι σημαντικό λοιπόν να μην θεωρούμε κάποια πράγματα αυτονόητα στη σχέση μας και να επιδιώκουμε να βρίσκουμε χρόνο για έναν ουσιαστικό διάλογο με το σύντροφό μας. Δεν αρκεί μόνο να αισθάνομαι ή να σκέφτομαι κάποια πράγματα. Είναι απαραίτητο να τα εκφράζω και λεκτικά δίνοντας παράλληλα και στον σύντροφό μου την ευκαιρία να τοποθετηθεί και να εκφραστεί πάνω σε αυτά. Η επικοινωνία και ο διάλογος μας επιτρέπει να οργανωνόμαστε, να παίρνουμε αποφάσεις από κοινού , να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον , να συμμεριζόμαστε τις χαρές, τις λύπες και τις ανησυχίες μας. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε να χτίσουμε μία γερή και υγιή σχέση με τον σύντροφο μας , μία σχέση που θα στηρίζεται στην ειλικρίνεια, στην εμπιστοσύνη και στην αρμονική συναισθηματική αλληλεπίδραση.

 Ποια όμως είναι τα μυστικά της σωστής επικοινωνίας και του εποικοδομητικού διαλόγου; Το πρώτο σημείο το οποίο είναι σημαντικό είναι η μετάδοση ξεκάθαρων και κατανοητών μηνυμάτων στον άλλον. Θα πρέπει να σιγουρευτούμε ότι ήμασταν σαφείς και κατανοητοί στον σύντροφό μας και να του δείξουμε ότι τον σεβόμαστε και του δίνουμε το χώρο και το χρόνο να εκφραστεί και να πει ελεύθερα τη γνώμη του. Ο διάλογος δεν είναι ένας αγώνας για το ποιος θα μιλήσει πρώτος ή περισσότερο από τον άλλον αλλά  μία ισότιμη αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων . Γι’αυτό είναι πολύ βασικό να μάθουμε να είμαστε και καλοί ακροατές πέρα από το καλοί ομιλητές. Το ν’ ακούμε προσεκτικά και με ενδιαφέρον είναι το κλειδί για μια δημιουργική κι αποτελεσματική συζήτηση. Η γλώσσα του σώματος μας κι ο τόνος της φωνής μας δεν θα πρέπει να διακρίνονται από επιθετικότητα καθώς επίσης η οπτική επαφή με τον συνομιλητή μας είναι σημαντικό να διατηρείται σ΄όλη τη διάρκεια της συζήτησης. Ας μην βιαστούμε, λοιπόν, ν’ ασκήσουμε κριτική στον άλλον για τις απόψεις του αλλά πρώτα να είμαστε δεκτικοί και διαλλακτικοί σ’ό,τι πρόκειται ν’ακούσουμε.

Μόνο με την ουσιαστική επικοινωνία θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τις πραγματικές ανάγκες του συντρόφου μας, να απαλείψουμε τυχόν αρνητικά σημεία στη σχέση μας. Επιπλέον ο ουσιαστικός διάλογος με τους σημαντικούς, για εμάς, άλλους θα μας φέρει σ’ επαφή με τον εσωτερικό μας εαυτό ενώ σε συνδυασμό με την απαραίτητη αυτοκριτική θα μπορέσουμε να επιτύχουμε την προσωπική μας βελτίωση και ανάπτυξη.

Καλό είναι, επίσης, να μη βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα και να

αποφεύγουμε, παράλληλα,  πιθανές σοφιστείες ή προκαταλήψεις

που μπορούν να επηρεάσουν τη ροή του διαλόγου αλλά και την όλη συμπεριφορά μας. Να μην υποτιμάμε  τη νοημοσύνη του συζητητή μας αλλά να του δίνουμε την ευκαιρία για ανάλυση των σκέψεων του.

Ένας ποιοτικός διάλογος χαρακτηρίζεται από υπομονή κι αμοιβαιότητα

στις όποιες  ανάγκες  του άλλου. Το να γνωρίζει κάποιος να συνδιαλέγεται

όμορφα δεν δείχνει μόνο το μορφωτικό του επίπεδο, όπως πολλοί άνθρωποι νομίζουν. Δείχνει την ευρύτερη παιδεία κι αγωγή του, την εσωτερική του καλλιέργεια, τα ψυχικά του χαρίσματα.

Τέλος, ας θυμόμαστε πάντα ότι  η  καλλιέργεια  του  όμορφου διαλόγου  κι

μιάς επικοινωνίας  εποικοδομητικής είναι πράγματι αρετή.  

Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΑΝΕΥΡΕΣΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΚΑΙ ΓΑΜΟΥ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΤΑΞΙΩΜΕΝΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ.

Οι άνθρωποι οι οποίοι κατέχουν μία υψηλή θέση στην κοινωνία, λόγω της επιτυχίας τους στον επαγγελματικό τομέα, και αυτοί οι οποίοι τυχαίνει να έχουν προβολή από τα μέσα (οι λεγόμενοι επώνυμοι) τείνουν τις περισσότερες φορές να αναπτύσσουν μία διαφορετικότητα στην ανεύρεση και επιλογή ενός συντρόφου από τους υπόλοιπους. Για να κατανοήσουμε αυτήν την διαφορετικότητα θα πρέπει ίσως να αναφερθούμε πρώτα στην ιδιαίτερη ψυχολογία αυτών των ατόμων χωρίς βέβαια να γενικεύσουμε και να θεωρήσουμε ότι έτσι λειτουργούν όλοι.
Οι περισσότεροι από αυτούς λόγω της ιδιαίτερης θέσης τους στην κοινωνία αναπτύσσουν μία επιφυλακτικότητα και μία καχυποψία προς τα άτομα που τους πλησιάζουν με ερωτικό ή ακόμη και με φιλικό ενδιαφέρον, καθώς θεωρούν ότι πίσω από αυτό μπορεί να κρύβονται κάποια προσωπικά συμφέροντα όπως η προβολή ή το οικονομικό όφελος. Έτσι διστάζουν να αφεθούν και να εμπιστευθούν τον οποιοδήποτε και συνήθως χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να έρθουν κοντά και να ανοιχτούν στον όποιον άλλον. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στις συντροφικές τους σχέσεις αλλά και στην πιθανότητα ενός γάμου μέχρι να βεβαιωθούν για τα ειλικρινά τους αισθήματα.
Από την άλλη παρατηρείται το φαινόμενο οι άνθρωποι αυτοί να προτιμούν συντρόφους με το ίδιο επάγγελμα ή και την ίδια κοινωνική καταξίωση με τους ίδιους καθώς νιώθουν ότι αυτοί θα μπορέσουν να τους καταλάβουν καλύτερα και ότι δεν θα αποσκοπούν σε κάποιο άλλο συμφέρον. Το γεγονός αυτό αυτομάτως περιορίζει την γκάμα των επιλογών τους όσον αφορά τον ερωτικό τους σύντροφο και επίσης δημιουργεί το φαινόμενο της «κλίκας» που σημαίνει ότι αναπτύσσεται ένα κλειστό σύστημα μεταξύ των ατόμων με το ίδιο κοινωνικό και οικονομικό status στο οποίο δύσκολα μπορεί κάποιος να εισχωρήσει και να συνάψει σχέσεις. Κατά συνέπεια και οι απέξω από το σύστημα νιώθουν ότι υπάρχει μία απόσταση και μία δυσκολία προσέγγισης αυτών των ανθρώπων , με λίγα λόγια θεωρούν ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ να τους κατακτήσουν. Αυτό βέβαια πηγάζει και από τις προσωπικές ανασφάλειες και τα κόμπλεξ κατωτερότητας , στοιχεία όμως που ενισχύονται και από τα μέσα ενημέρωσης που προβάλλουν τους επώνυμους ως μυθοποιημένους.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό πολλών επωνύμων είναι και ο ναρκισσισμός και η αδυναμία αφοσίωσης σε ένα μόνο σύντροφο. Αυτά τα άτομα έχουν την ανάγκη να χρησιμοποιούν πολλούς ανθρώπους ερωτικά για να τους επιβεβαιώνουν την τέλεια και αψεγάδιαστη εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Έτσι πολύ συχνά μαζεύεται  γύρω τους ένα κοινό από κόλακες με τους οποίους όμως διατηρείται μία επιφανειακή σχέση και μία σχέση εκμετάλλευσης. Επίσης διαλέγουν συντρόφους με την ίδια φήμη για να απολαμβάνουν τη δημόσια προβολή και δημιουργούν σκάνδαλα με στόχο την συνεχή ενασχόληση των άλλων μαζί
τους. Συνήθως οι σχέσεις επωνύμων μεταξύ τους είναι μια φούσκα που ξεφουσκώνει γρήγορα καθώς δεν βασίζεται σε γνήσια και ουσιαστικά συναισθήματα μεταξύ των δύο συντρόφων αλλά στην διατήρηση της προβολής και της φήμης. Ο γάμος λοιπόν για αυτά τα άτομα εντάσσεται στο ευρύτερο παιχνίδι της δόξας και της διασημότητας και δεν αποτελεί μία σοβαρή δέσμευση.
Τέλος, ένα ακόμη στοιχείο το οποίο ίσως να δυσκολεύει τα κοινωνικά καταξιωμένα άτομα να βρουν σύντροφο και να δεσμευτούν είναι και η αφοσίωση της ζωής τους στην καριέρα και στη διατήρηση της καταξίωσης τους. Αυτά τα άτομα αφιερώνουν πάρα πολύ χρόνο και δίνουν τη μεγαλύτερη προτεραιότητα στη δουλειά τους, στο κυνήγι της δόξας και του χρήματος, στην προώθηση του εαυτού τους και στην φροντίδα της δημόσιας εικόνας τους που πραγματικά δεν αφήνουν περιθώρια για να ασχοληθούν και με την προσωπική τους ζωή. Έτσι οι περισσότεροι στο τέλος της μέρας νιώθουν μοναξιά και  συναισθηματική κενότητα. 
 

Η ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ

 Η επιτυχία στη ζωή δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα των τεχνικών δεξιοτήτων και γνώσεων στον επιστημονικό ή επιχειρηματικό τομέα. Εξαρτάται στον ίδιο βαθμό και από το δίκτυο διαπροσωπικών σχέσεων που έχει ο κάθε άνθρωπος. Το δίκτυο των διαπροσωπικών σχέσεων παίζει καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη των στόχων μας στην επαγγελματική αλλά και στην προσωπική μας ζωή. Το δίκτυο αυτό βασίζεται σε αλληλεπιδράσεις και σχέσεις που στόχο έχουν την αλληλοβοήθεια και την αμοιβαία παροχή υποστήριξης σε πολλούς τομείς των δραστηριοτήτων μας.  Η ανάπτυξη και διατήρηση των σχέσεων μας με τους άλλους είναι ένας πολύ ευαίσθητος τομέας, απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή και δεξιότητες και δεν πρέπει να αφήνεται στην τύχη.
Ο εαυτός μας στη σχέση.

Η αυτοεκτίμηση ως καθοριστικός παράγοντας δημιουργίας και εξέλιξης μίας σχέσης.
Η αυτοεκτίμηση είναι η εικόνα και η αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας. Είναι αυτό που ονομάζουμε αυτογνωσία που σημαίνει ότι μπορώ να έχω επίγνωση του ποιος είμαι, ποιες είναι οι ικανότητες και το δυναμικό μου, ποια είναι τα όρια μου, ποιος είναι ο τρόπος συμπεριφοράς μου και αλληλεπίδρασης με τους άλλους , ποια είναι η στάση ζωής μου και οι επιλογές μου. Εκτιμώ τον εαυτό μου σημαίνει πάνω από όλα ότι τον αποδέχομαι και τον σέβομαι , τον φροντίζω και προσπαθώ για την εξέλιξη του προς το καλύτερο. Η αυτοεκτίμηση είναι μία διαδικασία η οποία ξεκινάει πολύ νωρίς στη ζωή μας και επηρεάζεται από τη ιδιοσυγκρασία μας  και τις εμπειρίες μας από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον.

Καθοριστικό ρόλο στο σχηματισμό μίας υγιούς και αυθεντικής σχέσης με τον εαυτό μας παίζει η μητέρα καθώς είναι το πρώτο πρόσωπο που καθρεφτίζει και αντανακλά αυτό που είμαστε. Εάν η μητέρα αποδέχεται το παιδί της με όλες του τις αδυναμίες αλλά και τα προτερήματα και του μαθαίνει να αγαπά τον εαυτό του αργότερα το παιδί και ως ενήλικας θα αποκτήσει μία καλή και σταθερή αυτοεικόνα.
Το να γνωρίζει κάποιος τον εαυτό του είναι μία πολύ σημαντική κατάκτηση και αποτελεί το κλειδί στην δημιουργία σωστών διαπροσωπικών σχέσεων. Κι αυτό γιατί εάν αναγνωρίζω και  αποδέχομαι τον εαυτό μου μπορώ να αναγνωρίσω και να αποδεχτώ και τους άλλους, να σεβαστώ τη διαφορετικότητα τους και να είμαι ανοιχτός /ή στην επαφή  μου μαζί τους. Ένας άνθρωπος με υγιή και μετριοπαθή αυτοεικόνα αποπνέει αυτοπεποίθηση και ισορροπία με αποτέλεσμα οι άλλοι να τον εμπιστεύονται και να επιδιώκουν σχέσεις μαζί του.

Επομένως είναι σημαντικό ο κάθε άνθρωπος να κάνει την αυτοκριτική του σε κάθε φάση της ζωής του, να ενισχύει κάθε φορά τα θετικά του στοιχεία και να προσπαθεί να μετριάσει τις αρνητικές του πτυχές. Ας δούμε όμως τι συμβαίνει στα δύο άκρα μίας λανθασμένης αυτοκριτικής που δημιουργεί προβλήματα και στη σχέση μας με τους άλλους. 

Τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση δημιουργούν συνήθως σχέσεις με συντρόφους που τείνουν να διαιωνίζουν τη χαμηλή τους αυτοεκτίμηση. Αυτό συμβαίνει γιατί η ανάγκη για θετική επανατροφοδότηση έρχεται δεύτερη σε σχέση με την ανάγκη μιας σταθερής ταυτότητας. Προτιμούν ανθρώπους που τους αξιολογούν αρνητικά, έτσι ώστε να μη χαθεί αυτή η ομοιόσταση στην εικόνα που έχουν δημιουργήσει για τον εαυτό τους. Οι αρνητικές εκτιμήσεις των άλλων δυναμώνουν τα πιστεύω τους, ενώ παράλληλα τους φέρνουν σ΄ επαφή με την πραγματικότητα τους. Όσο και σκληρή να είναι γι’ αυτούς η πραγματικότητα τους, νιώθουν ότι τους επιτρέπει να προβλέπουν αλλά και να ελέγχουν τις αντιδράσεις των άλλων. Συνεπώς, εάν γνωρίσουν έναν άνθρωπο που θα τους εκτιμήσει πολύ, τείνουν να αποσύρονται από τη σχέση, γιατί έτσι χάνουν τη προβλεψιμότητα της σχέσης κι έτσι και τον έλεγχο αντίδρασης ή συμπεριφοράς του συντρόφου. Αυτό τους προκαλεί μεγάλη ανασφάλεια κι έτσι προσπαθούν να βρουν τρόπους να απαξιώσουν τον εαυτό τους στα μάτια του συντρόφου για να αυτοεπιβεβαιωθούν. (αυτοεκπληρούμενη προφητεία). Η έλλειψη λοιπόν μιας καλής αυτοεικόνας καθώς κι η αυτουποτίμηση δημιουργεί μία συμπεριφορά μαθημένης αδυναμίας απέναντι στο σύντροφο μας, όπου πάντοτε καταδικάζουμε τον εαυτό μας σαν αποτυχημένο ή ανίκανο να διατηρήσει μια σχέση προκαθορίζοντας την εξέλιξη της σχέσης ως αρνητική. Άρα, η αποδοχή του εαυτού μας, η ενδυνάμωση και προώθηση των θετικών μας σημείων αλλά κι η καλλιέργεια της εσωτερικής μας ζωής είναι απαραίτητη για την αποδοχή μας από τους άλλους, αλλά και για τη δημιουργία θετικού κλίματος μέσα στη συντροφική μας σχέση.

Στο άλλο άκρο της αυτουποτίμησης βρίσκεται η υπερβολική προβολή του εαυτού μας κι ο ναρκισσισμός, όπου η επιλογή του συντρόφου γίνεται μόνο με στόχο τη συνεχή επιβεβαίωση, το θαυμασμό του είναι μας και τη κάλυψη παράλογων συνήθως απαιτήσεων. Ο σύντροφος μας μετατρέπεται σ’ένα αντικείμενο, ένα εργαλείο που το χρησιμοποιούμε για να εξυψώσουμε συνέχεια το εγώ μας που θεωρούμε ως κέντρο του κόσμου. Ο σύντροφος γίνεται μια ναρκισσιστική προέκταση του εαυτού μας , ένας καθρέφτης, που αν δεν επιβεβαιώνει τη τέλεια κι αψεγάδιαστη εικόνα μας , απορρίπτεται. Οι ναρκισσιστές δεν αγαπούν τον άλλον ουσιαστικά ενώ έχουν την τάση να εξιδανικεύουν ή να υποτιμούν, αμέσως, το σύντροφό τους με την παραμικρή ατέλεια. Βιώνουν έτσι, συνεχώς, μια ματαίωση των προσδοκιών τους αλλά και το ανικανοποίητο, καθώς εσωτερικά παραμένουν κενοί ενώ χρειάζονται συνεχώς ‘γέμισμα’ από τους άλλους που ποτέ ωστόσο δεν είναι αρκετό. Ο εγωκεντρισμός, λοιπόν κι η εγωπάθεια είναι από τα μεγαλύτερα εμπόδια στη δημιουργία μίας σχέσης, καθώς το να είμαι με τον άλλον προϋποθέτει το ειλικρινές μοίρασμα , την αλληλεπίδραση, τη προσφορά, το ‘δούναι και λαβείν’ μια, δηλαδή, ουσιαστική αποδοχή του άλλου.